XIX wiek w architekturze

W związku z gwałtownym przebiegiem i bardzo poważnymi skutkami rewolucji francuskiej po epoce klasycyzmu nastąpił odwrót od jej idei. Społeczeństwa europejskie straciły stały punk oparcia w postaci tradycji, hierarchii społecznych czy przynależności do różnorodnych klas. Nastąpił chaos kulturowi i mentalny, który zapoczątkował nurt historyzmu. Zrodził się on z chęci odcięcia od przeszłości i wyzwolenia z rygoru określonej formy. Epoka w literaturze zwana romantyzmem spotęgowała te nastroje. W początkowej fazie historyzm miała być przeciwieństwem klasycyzmu, ale w konsekwencji stał się sprzeciwem wobec jakiegokolwiek porządku. Style, w jakich wtedy budowano były dokładnie wymieszany, królował eklektyzm. Szukano wszelkiej dowolności, współistniały ze sobą elementy ludowe i dworskie, gotyckie i barokowe, antyczne i bardzo jak na tamte czasy nowoczesne.

W niektórych aspektach architekturą zaczęła rządzić prostota, wręcz niemalże ocierająca się o prymitywizm. Równocześnie w tym samym czasie zaczęto badać przeszłość pod kątem naukowym, czego nie uniknęła także historia architektury. Zaczęto opisywać style budowlane, klasyfikować je i datować zabytkowe budowle. W Polsce szczególnym piętnem odcisnął się historyzm w architekturze pomorskiej. Na kanwie badań naukowych i dzięki zrozumieniu, że dbałość o dawną architekturę stanowi dziedzictwo narodowe zrekonstruowano i odrestaurowano wiele zrujnowanych budowli z epok dawnych. Jednym z przykładów takiej odbudowy jest zamek krzyżacki w Malborku.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>