Secesja

Secesję cechowała forma stosunkowo abstrakcyjna, lecz jednocześnie o bogatej ornamentyce. Poza czołowymi architektami, wyznaczającymi rozwój kierunku, styl ograniczał się zasadniczo do zdobnictwa, sprawy funkcji i konstrukcji pozostawiając inżynierom budowlanym. Szczególnie jest to widoczne w budownictwie mieszkaniowym, gdzie rozwiązania urbanistyczne i rzuty mieszkań pozostały zgodne z praktyką XIX w. Najbardziej widoczny rozwój secesji następował w latach 1899-1925, przy czym w Polsce pojawiła się ona n nieco wcześniej niż w pozostałych krajach Europy. Jednakże tu, że względu na nowoczesne podejście do zagadnień architektonicznych dość szybko wyewoluowała do modernizmu i neobaroku. Secesja było o tyle ciekawym okresem w budownictwie, że próbowano budować bez odniesień do poszczególnych epok i stylów.

Wiodącym czynnikiem byłą wyobraźnia, często nieograniczona, i indywidualna koncepcja twórcy. Ponieważ efekty tych działań były niekiedy opłakany, dość szybko budowle secesyjne zaczęły spotykać się ze zdecydowaną krytyką. Wśród ornamentyki secesyjnej pojawiają się stylizowane formy roślinne i zwierzęce, postacie i maski kobiet, tekstury przypominające draperie lub skórę. Elewacje charakteryzują się liniami ciągłymi i płynnymi granicami z powierzchnią. W zakresie barw wyróżniają się rozbielenia, a formę cechuje miękkość. Dużą wagę przykładano do zdobień, każdy detal, taki jak schody, tralki czy poręcze, a nawet klamki ozdobiony był wzorami roślinnymi.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>