Renesans

Architektura renesansu odzwierciedla ówczesne dążenie do oświecenia, oraz wyraźnie odcina się od sztywnego stylu gotyckiego. Charakteryzuję się dużym rozmachem i nawiązaniem do starożytności. Wyzwoliwszy się od wpływów religijnych, architekci renesansu zdobyli większe pole do wyrażania kreatywności i nowatorskich rozwiązań. W dobie renesansu na style budownictwa przełożyła się filozofia uwielbienia dla tego, co ziemskie a nie duchowe. Symbolicznie tę epokę zapoczątkował Filippo Brunelleschi, florencki rzeźbiarz i architekt, który stworzył kopułę Katedry we Florencji. Cechami wyróżniającymi budynki była zwartość planu i harmonia. Podkreślano związanie budowli z ziemią.

W kompozycji zaczęły, w przeciwieństwie do gotyku, obowiązywać linie poziome. Uwydatniano szczegóły detali, takich jak schody, balustrady czy gzymsy. Zabudowania renesansowe z dalszej perspektywy dają wrażenie nieznacznie wygiętych łuków. W architekturze zarówno sakralnej, jak i świeckiej duże powierzchnie sklepień dają możliwość stosowania fresków, których największy rozwój przypada właśnie na ten okres. Architekci zaczęli zwracać uwagę na współistnienie różnych budowli i ich wzajemnie dopasowanie, można to zjawisko nazwać początkami architektury krajobrazu. We Florencji zaczyna się kształtować nowa forma budownictwa służącego najbogatszym mieszkańcom miast. To zamki na planie kwadratu, z okolonym arkadami wewnętrznym dziedzińcem. Jeżeli lokalizacja budynku była dogodna, najczęściej łączono pałacyki z parkami.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>