Okres prekolumbijski w architekturze

Najwcześniejszymi śladami człowieka na terenach Ameryki Środkowej są te, odkryte w miejscowościach Tepexpan i Tlapacoya znajdujących w obrębie granic Meksyku i w Ayacucho będącym regionem Peru, w jaskini Pikimachay. Datowane są na około 20 tysięcy lat. Można przyjąć, ze cechą wspólną dla wszystkich terenów Ameryki było wznoszenie budowli w kształcie piramidy schodkowej, oraz rzeźby kamienne ogromnych rozmiarów. Najbardziej znaną ze wszystkich odmian architektury i kultury prekolumbijskiej była sztuka Majów. Budowali oni zorganizowane miasta, gdzie budynki miały lekkie formy, często ażurowe stropy przypominające słomę, a w ich centralnym punkcie znajdowała się świątynia. Wraz z rozwojem cywilizacyjnym świątynie przybierały kształt talud-tablero, czyli piramid o specyficznej konstrukcji przypominającej schody, choć w praktyce nie miały takiego zastosowania. Świątynie nie były dostępne dla ludności.

Na środku osady wznoszona zazwyczaj pałac, który był budynkiem kilkukondygnacyjnym, składającym się z wielu pomieszczeń, najczęściej zaprojektowanych w formie amfilady. Niemal całe ściany pokryte było bogatą ornamentyką składającą się z sentencji i obrazów scen rodzajowych z życia codziennego mieszkańców. W miastach budowano także place, boiska, łuki triumfalne, a nawet łaźnie. Często punktem centralnym głównego placu było obserwatorium, które służyło kapłanom i władcom. Miasta otoczone były murami obronnymi. Kultura ta została całkowicie zniszczona przez Europejczyków w pierwszej połowie XVI wieku.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>