Barok i rokoko

Jednym z pierwszych zwiastunów baroku były dzieła Michelangela Buonarroti, znanego szerzej jako Michał Anioł. Jest on uważany za prekursora elementów dynamicznych w architekturze. Dzięki zastosowaniu przeciwstawnych kolorów, a także poprzez zróżnicowanie powierzchni płaszczyzn pomieszczenia wielostopniowymi pilastrami, gzymsami, niszami, uzyskał on wrażenie lekkości i ożywienia. Architektura barokowa, mimo, że jej podwaliny wychodzą ze starożytności, nie dąży do zachowania spokoju i harmonii, a raczej dzięki kontrastowym zestawieniom barw i form tworzy iluzję niepokoju i ruchu. Daje się oduczyć teatralizm zdobniczy. Często używa się bogactwa malunków i rzeźb. Budowle stają się coraz bardziej monumentalne, mają najczęściej po kilka kondygnacji, zwielokrotnionych optycznie okazałymi gzymsami i pilastrami.

Elementami zdobnymi są często rzeźbione postaci ludzkie, które zawsze są w ruchu. We wnętrzach stosuję się wielorakość tkanin, sztukaterie, wiele detali jest złoconych. Barok jest ogólnie stylem niejednorodnym, bogatym, często z przerysowaną linią detali i niepokojącą formą. Ogromne znaczenie dla tego okresu ma operowanie światłem, dlatego bardzo starannie wybierano lokalizację budynków. W końcowej fazie trwania barok przeradza się stopniowo w rokoko, jednakże ten trend ma większe odzwierciedlenie w wystrojach i dekoracji wnętrz niż dla budownictwa. Rokoko stawia raczej na lekkość i wdzięk, ale z zastosowanie symboli zmysłowych, stąd ogromna popularność purpury w tym okresie.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>