Architektura romańska

W roku 1000, który zdawał się być przełomowy dla ludzkości, na szeroką skalę zaczęto wznosić kościoły. W tym okresie architektura sakralna odegrała bardzo znaczącą rolę w kształtowaniu nowego stylu architektonicznego, zwanego romańskim. Okres ten ma bardzo płynne, trudne do określenia granice. Występował w różnych krajach, niekoniecznie w tym samym czasie. Trudno określić moment jego rozpoczęcia, bowiem moment wyewoluowania się go ze stylu wczesnochrześcijańskiego był długi, powolny i następował stopniowo. Schyłek stylu romańskiego zaczął się we Francji już w XII wieku, natomiast w innych krajach zachodniej Europy trwał jeszcze niemal wiek. Kościoły budowane w tym okresie pełniły funkcję nie tylko sakralną, ale służyły lokalnym społecznościom, jako budowle obronne.

Dla tych celów właśnie zaczęto stosować kamień jako materiał budowlany, budynki projektować w formie zwartej bryły z wąskimi oknami. Na styl romański znaczny wpływ miała architektura klasyczna, a swoim zasięgiem objął on terytoria znacznie wykraczające poza Europę. Dzięki krucjatom zawitał nawet do Syrii i Palestyny. Cechami charakterystycznymi dla tego okresu była addycyjność brył i separatyzm wnętrz. Budynki stawiane były na ogół na planie wielokrotności kwadratów, a poszczególne ich pomieszczenia wyraźnie od siebie oddzielano. Pod wpływem architektury starożytnej używano dużej ilości kolumn. Dość znaną sakralną budowlą utrzymana w stylu romańskim jest kościół św. Andrzeja w Krakowie, przy ulicy Grodzkiej.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>