Architektura klasycystyczna

Trend wyraźnie sprzeciwiający się założeniom barokowym i rokokowym można zauważyć w Europie już XVIII wieku. Została on zapoczątkowany przez Joachima Winckelmanna, który w roku 1955 opracował pierwsze opracowani na temat sztuki starożytnej. Znaczny wpływ na jego rozwój miał także powiększający się wpływ mieszczaństwa. Zaczęły powstawać, jako zupełne w tamtych czasach novum dla architektów, budynki użyteczności publicznej o charakterze reprezentacyjnym.

Klasycyzm oparty był w szerokim zakresie na architekturze greckiej. Najczęściej stosowanymi formami architektonicznymi w tej epoce były: Stosowanie porządków antycznych, wzorowanie się, a niekiedy nawet kopiowanie starożytnych budowli, zastosowanie kolumnad i portyków, skromne zdobnictwo, proste linie i ogólna równowaga. Budynki sakralne stawiano najczęściej na planie koła i przykrywano kopułowymi dachami, zamki i pałace pozbawione przepychu i nadmiernej ornamentyki, raczej niskie, jednokondygnacyjne. Styl ten był nacechowany prostotą, a zarazem przejrzystością formy, utrzymanie doskonałych, zgodnych z wizją starożytnej Grecji proporcji. W krajach protestanckich często spotykaną odmianą klasycyzmu był palladianizm. Rozwinął się on szczególnie na terytorium Anglii i Holandii. W Polsce, zwłaszcza na Kresach Wschodnich bardzo popularny była forma palladiańskiego pałacu. Ten typ budownictwa był bardzo charakterystyczny dla rodzimego klasycyzmu ze względu na dużą reprezentacyjność, a zarazem czystość formy i funkcjonalność.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>