Architektura Japonii

Wyróżniającą i godną pochwały cechą całej architektury japońskiej jest harmonia i współgranie z naturą, a także w każdym detalu okazywany jej szacunek. Wynika to z fakty, że Japończycy czują się częścią przyrody i nie mają ambicji, aby nią władać. Najbardziej wyrazistym elementem pierwotnej architektury japońskiej jest asymetria. Budynki symetryczne zaczęły pojawiać się dopiero wraz z wpływami kultury chińskiej. W budownictwie tym możemy wyróżnić kilka okresów.  Lata 794-1185 to okres Heian, kiedy to nastąpiło znaczne osłabienie naleciałości chińskich. W okresie Muromachi nastąpiła gwałtowny rozwój sztuk plastycznych, co znacznie rzutowało na formę i ornamentykę architektoniczną. Ten czas cechował się również rozkwitem sztuki ogrodowej wraz z planowaniem przestrzennym całych terenów zielonych.

Budowa mało znanych wówczas zamków rozpoczyna się wraz z nadejściem stylu Azuchi-Momoyama, w latach 1573-1603. Wpływ na ten rodzaj budowli mieli Hiszpanie i Portugalczycy, którzy wtedy zjawili się w Kraju Kwitnącej Wiśni. Epoka Edo powoduje powrót do korzeni, gdyż następuje izolacja Japonii od innych wpływów. Kończy się ona w drugiej połowie XIX wieku, kiedy rodzima kultura otwiera na inspiracje płynące z Europy i Stanów Zjednoczonych. Najważniejszym sanktuarium shintoistycznym w Japonii jest świątynia bogini słońca Amaterasu w Ise, powstała w III wieku. Jest ona reprezentantem stylu Heian i została zbudowana z drewna cyprysowego i pokryta korą, bez użycia gwoździ. Tradycyjnie jest co 20 odbudowywana, wciąż przy użyciu tych samych materiałów i technik.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>