Średniowiecze

Średniowiecze

W początkach średniowiecza, gdy swe triumfy święciła jeszcze architektura starożytna, zaczęły się z niej wyłaniać dwie osobne formy architektoniczne. W Bizancjum kontynuowano założenia architektoniczne Cesarstwa Rzymskiego, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb kultury chrześcijańskiej. Ten styl cechuje się przejęciem tradycji rzymskich, wczesnochrześcijańskich oraz hellenistycznych i orientalnych, zwłaszcza perskich. Objął tereny dzisiejszej Grecji, Macedonii, Bułgarii i Serbii, wraz z ekspansją nawet części północnej Afryki. Jego wpływy zauważyć można nawet w Polsce. Jednym z bardziej reprezentacyjnych przykładów kościoła bizantyjskiego wczesnego średniowiecza, jest wzniesiona przez Justyniana Hagia Sofia w Stambule. Natomiast na zachodzie Europy zrodził się zupełnie nowy typ osadnictwa, mający odzwierciedlenie w trybie życia plemion barbarzyńskich, które się tam zadomowiły. Najpopularniejsza osada plemienna zakładana była na wzgórzu, najczęściej otoczonym ciekiem wodnym.

Taka charakterystyka terenu pozwalała na jak najlepszą obronę wsi w najazdu nieprzyjaciela. Zamiast murów obronnych, osady otaczano palisadami. Domostwo wodza znajdowało się najczęściej w samym środku osiedla i otoczone było zabudowaniami gospodarczymi. W związku z rozszerzeniem się wpływów chrześcijańskich plemiona barbarzyńskie masowo przyjmowały tę religię. Na terenach osad zaczęły powstawać kościoły. Początkowo do celów sakralnych wykorzystywano istniejące budynki, po jakimś czasie zaczęto budować kościoły przeznaczone tylko do tego celu.

Styl wczesnochrześcijański

Styl wczesnochrześcijański

pobrane (18)W roku 313 Konstantyn Wielki i Licyniusz ogłosili w Mediolanie edykt, zwany mediolańskim, który zaprowadzał w Cesarstwie Rzymskim wolność wyznania. Na jego podstawie chrześcijanie mogli bez przeszkód praktykować swoją religię, a także otrzymali zwrot gruntów i nieruchomości odebranych kiedyś gminom wyznaniowym. Na bazie tych wydarzeń mogła zacząć rozwijać się architektura wczesnochrześcijańska. O ile wcześniej miejscami wykonywania obrzędów sakralnych były prywatne domy, ewentualnie katakumby, o tyle po ogłoszeniu traktatu chrześcijanie znalazłszy się pod opieką Konstantyna Wielkiego i jego matki św. Heleny mogli bez problemów zacząć stawiać kościoły.

W pierwszej fazie tego okresu wykształciły się dwa typy obiektów sakralnych. Jednym z nich był podłużny budynek o trzech lub pięciu nawach w typie bazyliki, gdzie nawa środka była zdecydowanie wyższa od bocznych, a drugim budynek stawiany na planie koła, wieloboku, albo w formie bardziej złożonej, z dachem namiotowym lub kopułą. Bazyliki często miały nawy rozdzielone kolumnadami, a dach konstruowany był na bazie drewnianej więźby dachowej, widocznej z wnętrza budynku. Niekiedy, w przypadku braku drewna stosowano kamienne sklepienia kolebkowe. Budowle sakralne z biegiem czasu zaczęto otaczać ambitami, czasem dodatkowo planowano rozległe dziedzińce w formie atrium otoczone kolumnowym portykiem. Kościoły budowane na planie krzyża greckiego zaczęły się pojawiać w V w n.e. Duża część budowli charakterystycznych dla tego okresu została przebudowana w średniowieczu.

Starożytny Rzym

Starożytny Rzym

pobrane (19)Architektura klasyczna rozwijała się głównie w starożytnym Rzymie i Grecji, w okresie od VI w p.n.e, do mniej więcej II w naszej ery. Jej cechą charakterystyczna była symetria i zabudowa kolumnowa. Architektura rzymska ukształtowała się pod wpływem sztuki starożytnej Grecji, a w szczególności stylu etruskiego i hellenistycznego. Początkowo rozwijała się tylko na terenie Rzymu, jednak z czasem zaczęła się rozprzestrzeniać na niemal całą Europę Zachodnią. Wpływom greckim zawdzięczają rzymianie powstanie porządku korynckiego, natomiast porządek kompozytowi stworzyli już samodzielnie. Łączył on cechy porządków korynckiego i jońskiego.

Dużym przełomem w architekturze i budownictwie starożytnym było wynalezienie cementu. Składał się on z wapna, wody, popiołów wulkanicznych i drobnych kamieni i pozwolił na szerokie stosowanie spoiw i zapraw. W II w p.n.e opanowano sztukę wypalania cegieł, co przyspieszyło rozwój architektoniczny. W tym czasie osady projektowana na planach zbliżonych do kształtów regularnych, miły one siatkę ulic, zwykle przecinających się pod kątem prostym, brukowane ulice, a nawet kanalizację. Budowane wille i kamienice czynszowe, domy w stylu greckim miały atrium i perystyl. Miasta wyposażane były również w konstrukcje mostowe, budynki użyteczności publicznej, świątynie i łuki triumfalne, tak charakterystyczne dla tego okresu. Szeroko stosowano wznoszenie murów miejskich, z wieżami i bramami. Architektura starożytnego Rzymu stanowiła wzór dla wielu innych stylów, aż do XX wieku.

Architektura prehistoryczna

Architektura prehistoryczna

pobrane (20)O powstaniu architektury, jako świadomego planowania otaczającej człowieka przestrzeni możemy mówić od momentu przekształcenie się gospodarki zbieracko-rybacko-łowieckiej w gospodarkę związaną z uprawą roślin i hodowlą zwierząt. Pierwszymi w pełni ukształtowanymi zgodnie z funkcją, ale także z zachowaniem zasad pewnej estetyki były miejsca pochówku. Do naszych czasów dotrwały między innymi prehistoryczne kurhany datowane na około 5000 r. p.n.e., czy tolosy z ok. 3200 r. p.n.e. W trzecim tysiącleciu przed Chrystusem na terenach Europy pojawiły się dolmeny i menhiry. Dolmeny to mające charakter grobowca budowle megalityczne, składające się z wkopanych z ziemię głazów i na nich ułożonej kamiennej płyty. Menhir, to z kolei rodzaj pomnika ustawionego na miejscu pochówku. Występował w postaci podłużnego kamienia, najczęściej zaostrzonego od góry.

Z architektonicznego i konstrukcyjnego punku widzenia bardziej zaawansowanym jest grobowiec w jaskini Menga w Altequera w Hiszpanii. Wielką komorę grobową okala 8 płyt kamiennych, a strop jaskini podparty jest ogromnymi filarami. Najbardziej znanym zabytkiem tego okresu jest Stonehenge w Anglii. Ta megalityczna budowla składa się z wałów ziemnych, otaczających duży zespół stojących kamieni. Obiekt od 1986 jest wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Na ziemiach polskich, poza znaleziskami w postaci kościanych czy kamiennych narzędzi i ozdób, na uwagę zasługuje jedna z najlepiej zachowanych w Europie, osada w Biskupinie, w województwie kujawsko-pomorskim.

Architektura

Architektura

Architektura jest postrzegana jako dziedzina z pogranicza nauki i sztuki, bo zawiera wiele elementów zarówno jednaj jak i drugiej dziedziny. Zajmuje się projektowaniem i konstruowaniem wszelkiego rodzaju budowli przestrzennych, a także ogólniej pojętej przestrzeni życiowej człowieka, np. architektura krajobrazu czy wnętrz. W szerszym ujęciu dziedzina ta dotyczy również rozplanowania zespołów budynków wraz z ujęciem terenów zielonych, instalacji i ciągów komunikacyjnych. Architekci biorą pod uwagę wiele komponentów z zakresu urządzania przestrzeni, takich jak: formę, teksturę, strukturę, światło, cień, materiały czy natężenie dźwięków.

Muszą również uwzględnić limity i normy technologiczne, koszty i zasady konstrukcyjne. W odróżnieniu od inżynierii, która jest nauką ściśle techniczną, architekci opierają się na funkcjonalnym, ergonomicznym, ale też artystycznym organizowaniu układów urbanistycznych. Dokumentacją architektoniczna są głównie rysunki, przy czym dziś niemalże zawsze w formie wydruków komputerowych. Najpopularniejszym programem do projektowania jest autocad firmy Autodesk. Prace architektoniczne często są postrzegane jako dzieła sztuki lub symbole czasu. W tej dziedzinie wielu projektantów budowli przeszło do historii, jako wybitni artyści i wizjonerzy. Historia architektury opisuje estetyczny i techniczny rozwój tej dziedziny, a także budownictwa, od początków ludzkiej działalności budowlanej do chwili obecnej. Często jest inspiracją dla współczesnych projektantów, którzy czerpią z doświadczeń poprzedników.

Malowanie ścian

images (40)Jedną z końcowych prac, związanych z budowaniem domu, jest malowanie ścian. Otóż wykonuje się takowe prace po nałożeniu tynku i gładzi. Żeby jednak dobrze pomalować ściany, trzeba się do tego przygotować. Nie jest to czynność zbyt trudna, ale trzeba uważać, by nie popełnić błędu. Właściciele nowego domu zwykle uważają, że malowanie to jedna z najprzyjemniejszych prac, ponieważ nadaje pokojom jakiś motyw. Tak więc malowanie powinno być zaczęte zawsze od sufitu, w właściwie od narożnika, który łączy sufit i ścianę. Do malowania używa się bardzo szerokich pędzli lub wałków. Ostatnio wałek staje się bardziej popularny, ponieważ nie kapie z niego farba, jak to bywa w przypadku pędzla, na którym znajduje się nadmiar takowej.

Farbę nakłada się poprzez rozprowadzanie ją w dwóch kierunkach. Ciekawostką jest to, że amator używający pędzla może spowodować, że na ścianie powstaną zacieki. To kolejny argument przekonujący do używania wałka. Istnieje taki warunek, że najpierw trzeba zawsze malować miejsca trudno dostępne, a potem całe ściany. Czasami ludzie decydują się na położenie kilka warstw farby. Nie można jednak tego zrobić wtedy, kiedy poprzednia jeszcze nie wyschła. Tylko po podeschnięciu pierwszej można brać się za tworzenie drugiej. Istnieje też malowanie natryskowe, do którego używany jest pistolet, aczkolwiek jest to mniej popularny sposób.

Kafelkowanie

Kafelkowanie

images (41)Prace budowlane mają szerokie pojęcie. Można nimi nazywać prace, które są wykonywane na początku budowana domu, ale także wtedy, kiedy robione są wykończenia. Jedną z prac, z którą nie każdy człowiek potrafi sobie sam poradzić, jest kafelkowanie. Wielu właścicieli domów zatrudnia fachowców, ponieważ boi się o to, że kafelki zostaną krzywo ułożone, a tak zdarza się dosyć często, jeżeli ktoś nie wie, jak wykonywać takie prace. Otóż na samym początku należy przygotować trzy długie listwy, które są wykonane z drewna, ołówek oraz poziomicę. Do tego oczywiście szpachla ząbkowana, plastikowe krzyżyki dystansowe, które zazwyczaj są koloru białego oraz potrzebna będzie piłą do glazury, kafelki, klej, gąbka, szmatka i szpachla do fug.

Na początku powinno się ułożyć płytki wraz z użyciem krzyżyków i odrysować to, gdzie owe kafelki się znajdują na listwach. Należy więc wykonać szablon. Wszystko po to, żeby praca wykonana była prosto. Następnie należy namalować linie referencyjne zarówno poziome jak i pionowe na ścianach. Potem można już nakładać na kafelki klej, oczywiście za pomocą szpachli ząbkowanej. Sporo trudności sprawiają płytki pojawiające się na brzegach, ponieważ nieraz trzeba takowe nacinać, żeby pasowały. Po położeniu kafelek, za pomocą szpachli do fug nakłada się fugi. Jeżeli takowych jest zbyt dużo, nadmiar usuwa się gąbką. Po tym należy wytrzeć kafelki szmatką, żeby usunąć cały brud powstały w trakcie pracy.

Podłączenie instalacji wodnej

Podłączenie instalacji wodnej

images (42)Kiedy mury domu są już wystawione, człowiek często jest sobie pewny, że większą cześć pracy ma z głowy. Nic bardziej mylnego. Czeka go jeszcze mnóstwo pracy. Bardzo ważne jest podłączanie instalacji wodnej i na pewno nie jest to bułka z masłem. Otóż instalacje z wodą powinny być ułożone prostopadle lub też równolegle do ścian oraz stropów. Przy przejściach dotyczących rur przez przegrody, należy zadbać o to, żeby były one wyposażone w tuleje ochronne. Zaś miejsce wolne, które znajduje się pomiędzy rurą i tulejami musi być wypełnione materiałem ochronnym, który zapobiega korozji, przemieszczaniu się oraz innym niekorzystnym czynnikom. Instalacja wodna powinna być prowadzona jak najprostszą i najkrótszą drogą. Szkodliwe są łamania oraz styczność z innymi rurami.

Przewody powinny mieć dobraną idealną średnicę wraz z armaturą. To zapobiegnie hałaśliwemu szumieniu. Jest kilka sposobów na prowadzenie instalacji wodnej. Pierwszy to prowadzenie takich po wierzchu ścian. Drugi – w bruzdach ściennych, trzeci – w szlichcie podłogowej. Zaś ostatni sposób to montowanie instalacji w pionowych szachtach i kanałach ściennych. Jak widać wybór jest spory. Aczkolwiek trzeba wiedzieć o tym, że instalacja wodna nie może być wykonywana jako ostatnia praca związana z budową domu. Powinno się ją robić przed tynkowaniem, ponieważ rury przewodów muszą być potem zakryte. Inaczej będą wystawione na pokaz, a nie są przecież atrakcyjne.

Wykonywanie drenażu

Wykonywanie drenażu

W wielu domach znany jest problem z zalewaniem piwnic przez wody gruntowe. Dzieje się tak zwykle w okresach deszczowych. Dlatego też często budując dom ludzie zabezpieczają się przed owym problemem. Aby odprowadzić wody zalewające nasz dom należy zrobić drenaż. Tworzy się go z rur drenarskich oraz złączek i kolanek do nich przystosowanych. Znaleźć możemy rury drenarskie o różnych średnicach, dla tego też warto zastanowić się czy oby wybrana średnica wystarczy. Cenowo różnice pomiędzy średnicami nie są zbyt duże, a jak nie trudno się domyśleć, im większa średnica tym lepsze efekty . Rury te owija się często geowłókniną, której zadaniem jest zatrzymywanie zanieczyszczeń wpływających wraz z wodą przez niewielkie otwory w owych rurach.

Zanieczyszczenia te, w postaci ziemi bądź piachu, prowadziły by do nieprawidłowego funkcjonowania drenażu. Wodę spływającą z drenażu można pozostawić, by wpływała sportem do ziemi, jednak dla pełnego wykorzystania zaleca się podłączenie drenu do ścieków, bądź zrobienie za domem zbiornika, gdzie owa woda znajdzie ujście. Zazwyczaj przy domkach jednorodzinnych znajdują się ogródki, a wiadomo iż w dzisiejszych czasach, gdy wszystko staje się coraz droższe, darmowe dojście do wody jest ogromną zaletą. Nie jest to co prawda woda zdatna do picia, lecz do podlewania ogródka nadaje się znakomicie. Tak więc wykonując drenaż dookoła domu nie musimy martwić się o zalane piwnice, a zarazem możemy dużo zaoszczędzić na podlewaniu ogródka.

Ocieplanie

Ocieplanie

pobrane (21)Większość  materiałów, z których buduje się domy wymaga późniejszego ocieplenia budynku. Dla ludzi nie mających pojęcia o tej czynności zaleca się raczej wynajęcie firmy, która wykona tą prace za nas. Do ocieplenia budynków używa się płyt styropianu, które występują o różnych grubościach, po to by optymalnie dostosować grubość styropianu do naszych potrzeb. Jest to bardzo przydatne, gdyż trudno jest wyobrazić sobie, obrabianie wnęk przy oknach styropianem o dużej grubości. Aby styropian utrzymał się na ścianie używa się klei specjalnie do tego przeznaczonych.

Przy przyklejaniu płyt ważne jest by tworzyły one równą płaszczyznę, do tego używa się poziomicy oraz łaty, dzięki której możemy sprawdzić czy nie tworzą nam się odchylenia. Po przyklejeniu styropianu należy wykonać tak zwaną biedronkę, polega ona na nabijaniu kołków, które dodatkowo zadbają o to by płyty styropianu utrzymały się na ścianie. Gdy płyty styropianu tworzą równą płaszczyznę, a biedronka jest już gotowa, należy przystąpić do nakładania i zaciągania siatki. Przy ociepleniach stosuje się siatkę z włókna szklanego. Nakłada się ją na styropian po czym przy użyciu pacy, zaciąga się ją klejem. Należy pamiętać, by na rogach budynku, oraz przy wykańczaniu okien oraz innych wnęk używać narożników, dzięki którym powstaną idealne kąty, a siatka nie będzie odchodzić od muru. Tak wyglądają prace związane z ocieplaniem.